Κάποιο Σαββάτο ’κει στα χρόνια τα παλιά, ανήμερα Χριστούγεννα σαν και σήμερα, καλή ώρα, στο αρχοντικό του καπετάν Κρουστάλλη του Δελαρότα είχανε γεννητούρια. Οι γριές σταυροκοπιόντουσαν κι οι γειτόνοι φτύνανε τον κόρφο τους, σαν μαθεύτηκε ότι της κυρα-Δέσποινας της σπάσαν τα νερά χρονιάρα μέρα. Κι ο ψίθυρος απλώθηκε σ’ ολάκερο το νησί, σαν τους κύκλους που φτιάνει η πέτρα απά στης λίμνης το νερό· τούτο το παιδί θά βγει αντίχριστο, να μου το θυμηθείς, λέγαν ο ένας με τον άλλον. Γιατί η λεγάμενη πήγε και γκαστρώθηκε του Ευαγγελισμού και τούτο είν’ αμαρτία τρανή…

Ο καπετάν Αντρέας άδειασε το τσιμπούκι του στο τζάκι, έβγαλε απ’ την κορφοτσέπη του σακακιού του τη σακούλα με το ταμπάκο κι αρχίνησε να το πατικώνει με αργές κινήσεις.

Καβαλάρης στην Καταιγίδα

Όλα μου φωνάζαν να βιαστώ. Σύννεφα βαριά, απειλητικά, σωριάζονταν απάνω απ’ την Αλεξανδρούπολη, γκαστρωμένα θεομηνία. Ήτανε να μείνω ακόμα μια νύχτα, μα η συντυχιά μου ’κλεισε συνωμοτικά το μάτι. Κείνος που θα συναντούσα την επαύριο, εμφανίστηκε μια μέρα νωρίτερα, απ’ το πουθενά. Μι’ άβολη και δαπανηρή διανυχτέρευση μπορούσε να λείψει, το μόνο που ’θελα ήταν το βράδυ να κοιμηθώ στο κρεβάτι μου.

Αργά τ’ απόγεμα, το πήρα απόφαση να ξεκινήσω. Διαδρομή μακριά, μοναχική.
1

Κείνα τα χρόνια, ο Μανώλης Αντραλάκης δούλευε περιπτεράς. Μόλις είχε έρθει το ευρώ, μα κείνον δεν τον άγγιζε η ψυχαναγκαστική ευφορία που ’χε μετατρέψει την κοινωνία ολάκερη σε κοπάδι από λέμινγκ[1]. Είπε όμως να την εκμεταλλευτεί. Παράτησε όνειρα, ελπίδες, σπουδές, επιδιώξεις κι αποφάσισε ν’ ασχοληθεί ωμά με το μεροκάματο και τη στρίγγλα την επιβίωση.

Χόρευα, ούρλιαζα, στροβιλιζόμουν σα μανιακός. Φώτα, αστροπελέκια με χρώματα εκστατικά, αχλή ονειροφαντασιάς. Εκτοξευόμουν στο άπειρο κι αποκεί στο απειροελάχιστο, μες σε δυο όγδοα του ρυθμού. Μεταλλικές κλαγγές, κιθαριστικά σόλα που διασταυρώνονταν σαν μαγικά σπαθιά των ξωτικών.  Οι θεοί του μέταλ ιερουργούσαν στη σκηνή. Λιωμένο ατσάλι έπεφτε βροχή και μ’ έλουζε από ψηλά, σα να κολυμπούσα σε μια αστραφτερή θάλασσα από γκρίζο μέταλλο, breaking the law, breaking the law.
4

Λένε πως τα πολιτικά λάθη, ιδιαίτερα όσα έχουν καίρια σημασία, είναι σαν το βιολί του Χότζα· παίζει τη νύχτα, όμως ο ήχος του ακούγεται την άλλη μέρα το πρωί...

Πέρασε μια βδομάδα από το Συλλαλητήριο της Αθήνας για το Μακεδονικό ζήτημα, κι οι σχετικές συζητήσεις, αντεγκλίσεις και πολεμικές ιαχές που ακούστηκαν εκατέρωθεν, άρχισαν σιγά σιγά να κοπάζουν.

Απ' την πρώτη στιγμή τούς ζώσανε τα φίδια. Μετά από δυόμιση χρόνια που ο ελληνικός λαός και τα κοινωνικά κινήματα βρίσονταν θαρρείς σε κώμα, πράγμα που επέτρεψε στη χειρότερη και πιο καταστροφική μνημονιακή κυβέρνηση να γίνει ταυτόχρονα και η μακροβιότερη, κάτι φάνηκε πάλι να σαλεύει.

Μετά το σοκ της προδοσίας της υποτιθέμενης αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη συνταγματική εκτροπή της αντιστροφής του ξεκάθαρου ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, ο λαός λούφαξε και κρύφτηκε αδρανής στο καβούκι του.
1

Ο Δεκατρίας

Όλα όσα ξέρω για την ηθική

μου τα έμαθε το ποδόσφαιρο

Αλμπέρ Καμί

Δεύτερο ημίχρονο κι ο Σώτος Μεντόνης δεν είχε τόπο να σταθεί. Στην άκρη του πάγκου φύτρωναν θαρρείς δωδεκάποντα καρφιά. Κουνιόταν νευρικά, έτοιμος σε κάθε φάση να πεταχτεί ολόρθος. Ζούσε έντονα το παιχνίδι, στιγμή προς στιγμή, λες κι ήταν ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι άλλοι τον βλεφάριζαν με την άκρη του ματιού και χαμογελούσαν με νόημα μεταξύ τους. Η αγωνία του πρωτάρη.
2

Έχεις δει σκύλο να τραγουδάει; Όχι; Εγώ τον έχω γείτονα. Στην αντικρινή οικοδομή, τελευταίος όροφος, απάνω απάνω. Γκριζόμαυρος, σγουρομάλλης, μπαμπάτσικος. Σπάνια τονε βλέπεις στο μπαλκόνι. Μα κάθε που αντηχεί το ακορντεόν από μακριά, ο σκύλος εκεί, απίκο. Κι ο οργανοπαίχτης πλανόδιος, δίχως στον ήλιο μοίρα. Ποιος ξέρει από πού να ’ρθε, μάλλον Βαλκάνιος υπάνθρωπος σαν κι εμάς.

Το τιτάνιο διαστημόπλοιο διέσχιζε με χάρη τον αχανή αστροκατακλυσμό του γαλαξία, σελάχι ηλεκτροφόρο σε φεγγοστόλιστο ωκεανό. Ο ψηλόλιγνος άντρας με τη γρυπή μύτη και τα ίσια κατάμαυρα μαλλιά, που πέφτανε σε ακατάστατες μουσκεμένες τούφες στ’ ολόδρωτο μέτωπό του, σήκωσε το κεφάλι κι απόθεσε το βλέμμα στην ολογραφική οθόνη που κάλυπτε τη μπροστινή πλευρά της γέφυρας.

Τα μάτια του ασυναίσθητα ψάξανε να βρουν τη Γη. Ξεφύσησε με μια μελαγχολία στο σκούρο του βλέμμα.
1

Δυστυχώς, οι πυρκαγιές αποτελούν το θέμα αιχμής και του φετινού καλοκαιριού. Θα ακούσουμε πολλούς διαξιφισμούς και θα οχλοβοήσουμε γι' άλλη μια φορά, τις αμέσως επόμενες μέρες, σε σχέση με την προστασία και την αποκατάστασή τους. Η λέξη "αναδάσωση" θ' ακουστεί ξανά και ξανά. Σε κάποιες περιπτώσεις θα συμβεί κιόλας. Κι όμως, δεν θα ωφελήσει...

Είναι λοιπόν καλό να γνωρίζουμε κάποια επιστημονικά δεδομένα, που αφορούν ωστόσο όλους μας, τις ζωές και τα σπίτια μας.
3
Φόρτωση